ایرنی برای ایران
در تمام سالهایی که داعیه زیست محیطی بودن بر پیشانیمان خودنمایی می کرد، اینقدر خرسند و خوشوقت نگشته بودیم که با فعالیت نخستین خبرگزاری مستقل محیط زیست ایران، دماغمان چاق شد. تولد چنین بازویی را به سبزاندیشان ایران تبریک می گویم و امیدوارم راهی که گام در ان نهاده اند آنقدر سنگلاخی نشود که عطای همه چیز را به لقایش ببخشند. دوستانی مانند دکتر کرمی،عباس ثابتیُ عباس جعفری، آرش نورآقایی و خانم ملکی آنقدر توانمند هستند که با وجودشان احساس امنیت بکنی. امنیت از وفاداری شان به متن و مطمئن باشی آنچه می خوانی همان است که رخ داده نه آن که برخی ها می خواهند رخ دهد.
با اینکه گفتن و نوشتن در مورد اینکه تولد خبرگزاری محیط زیست ایران خوب است یا بد نیاز به تامل زیادی ندارد، اما از این به بعد باید منتظر فاجعه بود. فاجعه آگاهی. فاجعه روحی که نخستین نتیجه آگاهی از وضعیت محیط زیست ایران است. اگر تا امروز گوشه گوشه این سرزمین به دور از نگاههای دلسوز، مورد بی رحمی و بی شعوری انسانی قرار می گرفت و متعرضان با خیال راحت، نسلهای آینده را از وجود طبیعتی چنین مقدس محروم می کردند، از امروز به بعد پرده ها کنار می روند تا همه ما شاهد این کج روی ها و کج فهمی ها باشیم. همان ماهی که قرار نبود پشت ابر بماند، اینجا هم پهنه آسمان را روشن کرده. خوشحالیم از این روشنگری نگرانیم از تابلویی که از این به بعد جلوی چشمانمان نقاشی خواهد شد. با قلم هایی سیاه و رنگهایی سیاه تر.
چاره ای جز امیدواری در خصوص نتایج مثبت چنین پرده دری نیست اما تجربه ثابت کرده، کوته فکرانی همانند متجاوزان محیط زیست، نه تنها از اطلاع رسانی در مورد کارهایشان ناراحت و شرمنده نمی شوند، حتی قبح مسائل هم فرو می ریزد تا جایی که .... بگذریم.
ایران بیشتر از هر زمانی نیازمند ایرن است. ایرنی که می تواند سرعت زوال طبیعت ایران را کندتر کند. فال نیک هم برای همین روزهاست. ایرنی برای ایران، فال نیکی برای ما.