احتمالا مطالبی که در این پست و چند پست دیگر خواهم نوشت ارتباط چندانی با هم نداشته باشند اما ایمان دارم زنجیره کوچک اما محکمی همه اینها را به هم وصل می کند. زنجیری که در طول دوران حاکمیت های مختلف ماهیت خود را حفظ کرده است تا امروزی ها گذشتگان را مقصر بدانند و آیندگان امروزی ها را. به هر حال ماجرا نکته های ریز و درشتی در پشت خود داشت که دانستن هر کدام از آنها مهری است بر... امیدوارم از فردا بتوانم در رمزگشایی عملکرد حاکمیتی این سازمان کوشاتر باشم تا شما هم بدانید ارتباط بازرس عالی محیط زیست، استعفاها، و مهم تر از همه سکوت معنی دار کارشناسان مختلف در هنگام مطالعه پرونده های ارزیابی با توسعه چیست. توسعه ای که به هیچ وجه نمی تواند بدون تخریب راه خود را پیش ببرد. دکتر نجفی راست می گفت: توسعه تخریب به همراه دارد اما نمی دانم چرا این تخریب هزاران بار بیشتر از هزینه ای است که در حالت متعادل می توان صرف کرد تا جاده ای زد، سدی آبگبری کرد و یا پالایشگاهی زد. کسی منکر هزینه نیست اما، چرا هیچ کارشناسی هزینه های صرف شده را منطقی نمی داند؟ راستی نقش کارشناسان در سازمان حفاظت محیط زیست چیست. نقشی که خودشان هم گرفتار اسم و رسم و منشش شده اند.
درباره وبلاگ
سلام این همه بی قراری ندارد
نرنجاندن دوست، كاري ندارد
من یک روزنامه نگارم. قرار بر سادگیمان بود اما آنقدر بی تاب دروغمان کردند که هم قلم از دست افتاد هم شرم از روی. هزار بهانه ردیف، هزار دروغ گفته و هزار روز به قفس فرستاده شد تا نه من بدانم برای چه هستم نه تو بپرسی چرا نیستی.
اما امروز با همه دردها و زخم ها آنقدر ناصور و کرخت دروغ ها گشته ام که دیگر مجال توقف نیست. من ایستاده ام با قد و قامتی بلندتر ،باشد که زیر پایم تلی از گوشت و پوست زخمی و خونین لحظه هایم ، کافی است تو سرفرازیم را ببینی زخم ها برای من است.
من روزنامه نگارم. راوی لحظه هایی که به نیرنگ از کف داده ایم و امروز نه تو توان دلسوزی به این اشتباه داری نه من روی شرمساری. پس با هر چه توان است قلم در دست می گیرم و تنها شاهد طنازیش می شوم که می دانم چه سرزمین ها را فتح می کند این مداد کوچک من.
نرنجاندن دوست، كاري ندارد
من یک روزنامه نگارم. قرار بر سادگیمان بود اما آنقدر بی تاب دروغمان کردند که هم قلم از دست افتاد هم شرم از روی. هزار بهانه ردیف، هزار دروغ گفته و هزار روز به قفس فرستاده شد تا نه من بدانم برای چه هستم نه تو بپرسی چرا نیستی.
اما امروز با همه دردها و زخم ها آنقدر ناصور و کرخت دروغ ها گشته ام که دیگر مجال توقف نیست. من ایستاده ام با قد و قامتی بلندتر ،باشد که زیر پایم تلی از گوشت و پوست زخمی و خونین لحظه هایم ، کافی است تو سرفرازیم را ببینی زخم ها برای من است.
من روزنامه نگارم. راوی لحظه هایی که به نیرنگ از کف داده ایم و امروز نه تو توان دلسوزی به این اشتباه داری نه من روی شرمساری. پس با هر چه توان است قلم در دست می گیرم و تنها شاهد طنازیش می شوم که می دانم چه سرزمین ها را فتح می کند این مداد کوچک من.
Powered By
BLOGFA.COM
با اینکه دو روز پیش از موعد بنده با دبیران و مسئولان آموزشی تشکل ها، موسسات آموزشی محیط زیست رایزنی کرده بودم اما در طول نشست چند ساعته حتی نشانه ای هم از حضور آنها دیده نشد تا دکتر دلاور نجفی محکم تر از مدیران قبل به این نکته اشاره کند که مملکت ما را امام زمان باید درست کند. جسارتی که بالاترین مقام محیط طبیعی سازمان با استناد به آن درصدد لاپوشانی ماجرا می شود، با نوع جسارتی که نیروهای حراستی این سازمان در برخورد با معترضان نشان می دهند تفاوت شکلی دارد اما تفاوت ماهوی ندارد. انها ارزشی برای این نوع اعتراض قائل نیستند چون من هم اگر ببینم از جمعیت میلیونی تهران 100 نفر در مورد موضوعی حرف دارند، آنها را رد می کنم.
+ نوشته شده توسط راوی در دوشنبه پنجم شهریور 1386 و ساعت
19:9 |