خجیر دانه ای دیگر در تسیبح بی لیاقتی
داستان پارک ملی خجیر را همه کم و بیش شنیده اید. این داستان آنقدر شرم اور است که نمی توان در مورد آن حرف زد. شرم آور تراین است که متولیان و به ظاهر کارشناسان نهادهای مختلف اعتراض هایی را که برای این داستان شوم شکل گرفته غیر کارشناسی، احساسی، تک بعدی و عامیانه می خوانند. ایا به راستی آنچه را که مسئولان و تصمیم گیران در برخورد با منابعی مانند خجیر می بینند، ما نمی بینیم. ایا آنها می تواتند تنها به صرف نشستن بر مسندی که چند صباح دیگر اختیاری نسبت به آن ندارند، اینگونه چوب نادانی و به قولی همه جانبه نگری خود را بر سر این سرزمین بکوبند. چرا وقتی همه می دانند ماست سفید است آنها می گویند سیاه است.مگر ماست ما با هم فرق دارد.
ظاهرا به رغم افزایش حجم اعتراض ها و انتقادها به روند تخریب محیط زیست در ایران، این برنامه های سیاست زده هر روز بیش تر می شود. گویی مانند بیماری که با افزایش میزان مصرف دارو، مقاومتش هم از بین می رود، سازمان های ذیربط ما هم شرم و حیایشان از بین رفته. باز هم می گویم وقتی در برابر قراردادهایی اینچنینی تنها چندصباحی نگاه ها متوجه موضوع می شود و پس از آن دیگر هیچ، هر روز باید منتظر باشیم تا بهانه ای مانند لوله کشی، سد، جاده، طرح اقتصادی و یا هر چیز دیگری باعث مرگ محیط شود. شاید این جسارت احمقانه از اینجا ناشی می شود که منتقدان در برخورد با این مقولات تنها به مقابله با تخریب محیط زیست می پردازند و راهکاری برای آنچه که قراراست از قبل زدن سد، یا ایجاد جاده ای حادث شود، ارائه نمی دهند. به همین دلیل است که آنها از تریبون های رسمی اعلام می کنند که منتقدان تنها به فکر جک و جونور و درخت هستند و کاری با انسان ندارند. انها تامین نیازهای انسان را بهانه کرده و ما و شما را به کوتاه نگری متهم می کنند. راستی چرا آنها نمی توانند بین منفعت انسان و طبیعت که هزارها سال بی دغدغه کنار یکدیگر زیسته اند راهی بیابند که منتج به از بین بردن طبیعت نشود. ظاهرا این پشت بام بسیار کم عرض است که توان ایستاندن روی ان را ندارند و دائم یا از این سو می افتند یا از آن سو. به نظر شما این حرف چقدر پشتوانه علمی دارد که تنها راه رساندن گاز به مردم محروم منطقه از بین بردن پارک است. »
انتخاب این موضوع به عنوان سوژه خبری برای انها باندازه یک شانتاژ اهمیت دارد و برای ما به اندازه یک نسل. نسلی که معلوم نیست چه بر سر این مدیران و سیاستمداران خواهد اورد. بی هیچ شکی اگر قرار است جهان را آنگونه که هست، ببینیم، روزی نه چندان دور همین جهان به مقابله با متعرضان خود می ایستد.اتفاقی که امروز هم در حال رخ دادن است. امروز نمود این اعتراض را در نقد رسانه ای می بینیم ، فردا در دادگاهی که باید دیدنی و شنیدنی باشد. راستی فکر می کنید آینده چگونه انتقام خواهد گرفت؟
گزارش های مرتبط با موضوع را بخوانید:
